Mijn persoonlijke verhaal met verlies en kanker: hoe deze ervaring mij dichter bij mijzelf bracht.

 

De gebeurtenissen in je leven ontstaan niet ineens. Ze groeien langzaam, gevormd door wat je meemaakt, wat je verliest en wat je met je meedraagt.

Voor mij begon alles met de diagnose borstkanker op mijn 26e. Waarin al heel snel duidelijk werd dat ik draagster ben van een erfelijke borstkankergen. Ineens leek het alsof mijn leven een andere richting nam. 

kanker vond al vroeg een plek in mijn leven. Niet als een eenmalige gebeurtenis, maar als een terugkerende realiteit die diepe sporen naliet, in mij en in mijn familie. Het vormde ons levens en bleef altijd aanwezig.

Maar kanker was niet het enige verlies dat mij vormde.

 

In de jaren daarvoor en daarna verloor ik mijn beide ouders. Ik zag van dichtbij wat deze ziekte deed met mijn familie. Hoe het hun levens raakte, veranderde en soms ook wegnam. Rond mijn 38e kwam de ziekte kanker opnieuw in mijn leven samen met een nieuw ingrijpend verlies. De verliezen stapelde in een rap tempo op. Het leven werd een aaneenschakeling van verliezen, doorgaan en opnieuw kracht vinden om verder te gaan. Zelfs wanneer ik niet meer wist waar ik die nog vandaan moest halen.

 

Het was een periode van overleven.
Van blijven functioneren, terwijl er vanbinnen zoveel werd gedragen.

Er was nauwelijks ruimte om stil te staan. Nauwelijks ruimte om te voelen wat er werkelijk verloren ging. Elk nieuw verlies vroeg om veerkracht, om door te gaan terwijl er tegelijkertijd een verlangen groeide naar rust. Naar even niet meer te hoeven dragen.

 

Tot het moment dat mijn moeder overleed.

Met haar verlies kwam alles tot stilstand.
Alsof de tijd even ophield met bewegen.

Niet alleen het verdriet om haar, maar ook alles wat daarvoor geen plek had gekregen, kwamen naar boven. Mijn lichaam gaf een duidelijke grens aan, zo kon het niet langer. Wat ik zo lang had gedragen, kwam naar de oppervlakte. Mijn eigen verhaal, het verhaal van mijn moeder en misschien zelfs dat van generaties daarvoor. De pijn, het verlies en onverwerkte emoties die ons nooit hadden bereikt of een plek hadden gevonden kwamen samen.

 

Het was rauw. Intens. Onvermijdelijk.

En dat was het moment waarop mijn helingsproces begon.

Niet omdat het makkelijk was, maar omdat het niet anders meer kon.

 

Ik leerde vertragen.

Ik leerde loslaten wat ik zo lang had vastgehouden. Oude patronen die ooit helpend waren, maar mij nu in de weg stonden. Ik leerde luisteren naar mijn lichaam, naar mijn gevoelens naar wat er onder de oppervlakte lag.

Ik ontdekte dat rouw een proces was dat gedragen mocht gaan worden.

Stap voor stap vond ik mijn eigen manier.
Mijn eigen tempo.
Mijn eigen waarheid.

 

Ik leerde mijn grenzen kennen en bewaken. Leerde dat ik niet hoefde te voldoen aan verwachtingen en de druk van buitenaf. Dat mijn weg anders mocht zijn zachter, langzamer, en eerlijker.

Wat ik in die periode ook leerde, was wat er ontbrak.

 

De juiste begeleiding.

 

Te vaak voelde hulp als iets dat gericht was op herstellen, oplossen, en doorgaan. Terwijl ik juist behoefte had aan stilstand. Aan iemand die naast mij stond, zonder iets te willen veranderen. Iemand die ruimte kon houden voor alles wat er was zonder oordeel, zonder haast.

En precies daar ontstond mijn eigen inspiratie en besef.

 

Hoe waardevol het is als er iemand met je meeloopt in tijden van verlies. Iemand die je niet vertelt hoe het moet, maar die je helpt weer thuis te komen bij jezelf. Die je ondersteunt in het dragen van wat zwaar is, zodat je stap voor stap weer kunt voelen wat klopt voor jou.

Mijn eigen weg, gevormd door verlies en pijn, heeft mij uiteindelijk dichter gebracht bij wie ik werkelijk ben.

En juist vanuit die plek wil ik er nu zijn voor anderen.

Niet om het over te nemen.
Niet om het op te lossen.
Maar om naast je te staan
terwijl jij jouw eigen weg vindt

 

 

Heel veel liefs💛

Moniek