Mijn eigen ervaring met verlies en kanker heeft me geïnspireerd om anderen te helpen tijdens hun ziekte of verliesproces.

Kanker werd al op jonge leeftijd onderdeel van mijn leven en liet diepe sporen na binnen mijn familie. Zelf kreeg ik twee keer de diagnose borstkanker: de eerste keer op mijn 26e, waarbij ik ontdekte dat ik draagster ben van een erfelijk borstkankergen, en de tweede keer op mijn 39e. Daarnaast verloor ik dierbaren aan deze ziekte en zag ik van dichtbij hoe groot de impact ervan was  niet alleen fysiek, maar ook emotioneel en mentaal. Deze ervaringen brachten blijvende veranderingen teweeg, zowel binnen mijn familie als in mijzelf.

Door mijn eigen ziekte en de opeenstapeling van verliezen belandde ik in een periode waarin overleven belangrijker werd dan echt leven. Er was nauwelijks ruimte om stil te staan bij wat ik verloor, laat staan om het te verwerken. Elk verlies vroeg opnieuw de kracht om door te gaan, terwijl ik verlangde naar rust en steun.

Elke keer als ik met een verlies werd geconfronteerd, viel het me op hoe onze samenleving daarmee omging. Er was vaak een gebrek aan begrip voor het feit dat rouwen tijd nodig heeft. Van mij werd dan ook snel verwacht dat ik snel weer opkrabbelde, sterk bleef en het verlies snel een plek gaf. Maar verlies laat zich niet plannen, en rouw is zelden een rechte weg.

Het leven ging door en verwachtte dat ook van mij. Er was geen tijd om er echt bij stil te staan. Pas later, na het overlijden van mijn moeder, kwam ik op een punt waarop ik wist dat het zo niet verder kon. Dit verlies was zwaar en bracht ook onverwerkte emoties van eerdere verliezen naar de oppervlakte. Gevoelens die ik lange tijd had weggestopt, vroegen nu om aandacht en ruimte.

De emotionele en fysieke impact was zo groot dat mijn lichaam duidelijke signalen gaf. Ik kon niet langer doorgaan op dezelfde manier. Ik moest mijn verliezen onder ogen zien om ze te kunnen verwerken en een plek te geven. Dat vroeg om vertragen, loslaten, het doorbreken van oude patronen en het toestaan van mijn emoties.Precies datgene waar in mijn omgeving  vaak zo weinig ruimte voor was.

In deze periode werd mij ook steeds duidelijker hoe beperkt de ondersteuning rondom verlies vaak is. De nazorg en hulp sloten niet altijd aan of ontbrak volledig. Ik merkte dat mensen in mijn omgeving wel wilden helpen, maar vaak niet wisten hoe. Door het gebrek aan kennis ontstonden er adviezen die niet bij mijn situatie pasten, of onbedoelde opmerkingen die mij raakte. De combinatie van weinig begrip, weinig ruimte en de druk om vooruit te gaan, maakte mijn verliezen juist zwaarder dan ze al waren.

Tegelijkertijd bracht deze weg mij waardevolle inzichten. Ik ontdekte hoe belangrijk het is om echt te luisteren naar jezelf naar je lichaam en naar wat jouw rouw nodig heeft. Ik leerde mijn grenzen bewaken en mijn eigen tempo te volgen, Door te proberen de druk en  verwachtingen van buitenaf van mij af te houden.

Het belangrijkste inzicht dat ik hieruit meenam, is dat het ook anders kan. Dat rouw niet hoeft te worden opgelost, maar gedragen mag worden. Dat verlies tijd, aandacht en zachtheid vraagt. En dat dit geen teken van zwakte is, maar juist van kracht iets wat juist gezien en erkend mag worden. 💛

Vanuit mijn eigen ervaring ontstond mijn inspiratie om anderen te begeleiden die te maken krijgen met ziekte, verlies en ingrijpende levensveranderingen. 

Zonder oordeel.

Zonder tijdsdruk.

En altijd afgestemd op wat jij nodig hebt.

Zodat je dit niet alleen hoeft te dragen.

Met aandacht, rust en oprechte aanwezigheid  precies daar waar echte heling kan beginnen. 

Heel veel liefs

Moniek